งั้นถามว่าเบอร์อะไรได้ปะพี่หนึ่ง 
ใครอ่ะพี่
ตรงนี้ผมก็ถ่ายนะ น้ำตกน่ะ
แต่ถ่ายไงก็ดูไม่ได้ สงสัยยังไม่โปร แต่แป
ผมขอมาแต่ไม่ได้เก็บเบอร์ไว้หรอกครับ ไม่ได้คิดอะไร เค้าแค่จะขอตามรูปของเค้า
ที่ดูไม่ได้นี่น้องในรูปใช่ไหม
ผมไงที่ดูไม่ได้
ไม่ไหว ต้องอ่านและฝึกถ่ายกันยาว
น้องในรูปน่่ารักดีนะ
ยังไม่ได้หยิบภาพน้องคนนี้ให้ดู มีอีกเป็นร้อยภาพ
เราก็ตั้งกระทู้โพสรูปให้พี่ดูหน่อยสิ (สงวนลงในกระทู้นี้นะ เป็นแกลเลอรี่ภาพผมคนเดียว 555) พี่จะได้เห็นว่า ไม่ได้เรื่องยังไง มันยังไงหรอ
คิดมากไปหรือเปล่าครับ เราถ่ายภาพมานานแค่ไหน เพียงดูภาพคนอื่นที่เค้าถ่ายมาเป็นสิบปี แล้วเราไปตัดสินว่า… ภาพเรามันไม่ไหว
อย่าคิดแบบนั้นเชียวครับ… อย่าได้ไปเปรียบเทียบกับคนที่เค้าชั่วโมงบินสูงกว่า แล้วมาคิดว่าเราไม่ได้เรื่อง อีกไม่กี่ปีข้างหน้าเราก็ได้เรื่องเอง
ให้คิดแบบนี้ เวลาจะทำอะไร
นั่นซินะ เราจับกล้องกึ่งโปรมานานแค่ไหน ขอบคุณครับ ตัวผมก็ฝึกกันยา่ว
เด๋วอัพให้ดูละกันครับถ้าว่างๆ
ใช้กล้องรุ่นอะไร ใช้เลนล์อะไร แล้วฝึกถ่ายภาพกี่ประเภทแล้ว (หรือเอาแต่ส่องสาวๆ) ลองไปหาตำราเก่าๆสอนเบสิคถ่ายภาพอ่านดูครับ จะมีขั้นตอนการถ่ายภาพประเภทต่างๆ มันมีขั้นตอนในการฝึก
เห็นโพสรูปลูกๆ รูปครอบครัว ผมไม่ได้ลงฝีมือ ไม่ได้ลงแนวคิดหรอกครับ มันเป็นภาพเก็บความทรงจำ ประเภท Life
หากลงทริป หรือ ออกไปถ่ายรูปตามสถานที่ต่างๆ นั้นแหละ…ถึงจะนึกย้อนว่าเราเคยฝึกอะไรมาจากตำราบ้าง และเสริมแนวคิดที่เราอยากจะได้
ส่วนเรื่องกล้องโปรฯ กึ่งโปรฯ บอกตรงๆ งั้นๆแหละครับ
คนดูรูป ก็ดูเอาแต่ความเบลอของฉากหลังเป็นที่ตั้ง ดูความใสของหน้านางแบบเป็นกำหนด ดูสีสันความคม เป็นข้อต่อรอง
ภาพดีๆ ไม่จำเป็นต้องคม เบลอๆก็สวยได้ ถ่ายยากกว่าให้คมด้วยครับ
Leica M8
Voigtlander 28/F2
ปล. ภาพชุดนี้เป็นภาพที่พึ่งได้กล้องและเลนล์ ถ่ายครั้งแรกวันแรก แบบงูๆปลาๆ
ถ่ายครั้งแรกยังสวยขนาดนี้เลย 
เล่าให้ฟังนิดหนึ่ง… M8 ผมซื้อมือสองจากเพื่อน เลนล์ตัวแรกก็ซื้อมือสอง ( Voigtlander ราคาหมื่นสอง) เจ้ากล้องไลก้า M เนี้ย เป็นกล้องประเภท Rangfinder ครับ คือภาพในช่องมองภาพที่เราเห็นจะไม่ใช่ภาพที่เราเห็นจากหน้าเลนล์ที่กระทบกับ sensor โดยตรงนะครับ
เป็นเลนล์ช่องมองภาพตรงๆออกมาอีกเลนล์หนึ่ง ฉะนั้นการโฟกัาก็จะโฟกัสลำบาก จะมีเฟรมลายน์แสดงกรอบภาพ และจุดโฟกัสปรับโฟกัสตรงกลางอย่างเดียว โฟกัสลำบากมากครับ หากใครเคยใช้เลนล์มือหมุนอย่างเดียว เลนล์มือหมุนยังหมุนหาโฟกัสกว่ามากเลยครับ แต่ก่อนจะมาใช้ไลก้าเอ็ม ผมก็เล่นเลนล์มือหมุนมาสักพักแล้ว
พอได้บอดี้มาแล้ว ก็รอเลนล์ พอได้เลนล์ปุ๊บก็เดินออกมาถ่ายจากจุดที่นัดรับของกัน ก็ถ่ายไปเยอะครับ ถ่ายไปเดินบ่นไป ตาจะเหล่… นึกในใจกล้องบ้าอะไรว่า ราคาเป็นแสนดันถ่ายยากชิบ…
ถ่ายออกมา out focus ไปเกือบครึ่ง ก็เริ่มจับแนวทางใหม่ครับ ขืนแบบนี้ไปไม่รอดกับบอดี้กล้อง RF ใหม่ ก็ฝึกการโฟกัส ฝึกการกะระยะในเฟรม ฝึกการวัดแสงใหม่ (มันมีอย่างเดียวเลย เฉลี่ยกลางภาพ) จุดโฟกัสนี่… หากโฟกัสแล้วมา re-compose เฟรมใหม่ โอกาสจะหลุดโฟกัสสูงมากๆ ถ่ายแนวตั้งก็ลำบากครับ
หากไฟล์และภาพไม่ออกแนวมีมิติกว่ากล้องที่จับผ่านมา คงไล่ออกจากบ้านไปแล้วแหละครับ ก็ปรับตัวเข้าหาการใช้งานของกล้องประเภทนี้อยู่ไม่เกินอาทิตย์ ก็เริ่มสนุกและชอบ ทุกวันนี้หยิบแต่ตัวนี้ออกไปซะมากกว่า เจ้า DSLR ชุดใหญ่นอนคาตู้เสียเป็นส่วนใหญ่ไป
Leica M8
Viogtlander 40/F1.4
พี่หนึ่งลูกพี่เปลี่ยนชื่อเป็น เหมือนย่าเหอะ ฮ่าๆ
น้องวิเคยเห็นแม่พี่หรอจ๊ะ (เอ…หรือเคยพาไปหาแม่เราหว่า…จำไม่ได้) 555+
ไรกัน เราเคยนัดเจอกันด้วยเหรอ เคยเจอกันแค่ในมีตติ้งแว๊บๆ เองนะ เหอเหอ
พี่เอารูปแม่พี่มาอวดคนทั้งเว็บ ทำเป้นลืม
ผมลืมเล่าเหตุการณ์ช่วงน้ำท่วมให้ฟัง…
ช่วงน้ำท่วมเดือน พ.ย. ปีที่แล้ว บ้านผมอยู่รังสิตคลองสาม น้ำท่วมไปทั้งหมด ในหมู่บ้านผมน้ำท่วมถึงคอเมื่อเดินอยู่บนถนนในหมู่บ้าน และในบ้านชั้น 1 น้ำท่วมถึงอก
ของชั้น 1 เสียหายเกือบหมด ยกของไม่ทันครับ น้ำมาเร็วมาก ไม่ถึง 4 ชม. น้ำท่วมถึงหัวเข่า
ผมต้องพาลูกสาวทั้งสองคนไปไว้ที่บ้านญาติจังหวัดร้อยเอ็ด ประมาน 1 เดือนที่อยู่ที่นั้น ส่วนตัวผมเองก็วิ่งไปกลับระหว่าง จ.ร้อยอ็ดและกรุงเทพ อาทิตย์หนึ่งประมาน 2 ครั้ง
ลำบากมากๆ ข้าวของก็พังหมด เงินสำรองก็เอาออกมาใช้หมด (หมดไปร่วมแสนในช่วงนั้น) ต้องซื้อของใช้ชดเชยที่น้ำท่วมพัง ไหนจะต้องวิ่งมาจัดการต่างๆที่ร้อยเอ็ด ไหนจะต้องวิ่งมาดูบ้านที่น้ำท่วมจนไม่มีใครอยู่ในหมู่บ้าน
ก็ด้วยความเป็นห่วงของ ก็ต้องวิ่งกลับมานอนบ้านที่น้ำท่วม เฝ้าของ
ขับรถมา เอารถมาไว้คอนโดเพื่อนที่รัชดา นั่งรถตู้มาลงที่โทเวย์… เดินลุยน้ำกึ่งว่ายน้ำมาหาเรือเพื่อจะเข้าบ้านที่อยู่ห่างสักสิบกิโลเมตรได้ ได้นั่งรถทุกอย่าง ยกเว้นรถถัง พ่ายกะละมังก็พ่ายมาแล้ว เอากะละมั้งใส่ของแล้วตนเองเดินๆกึ่งว่ายน้ำเพื่อเอาของสำคัญขนย้าย
เป็นอาทิตยกว่าจะได้อาบน้ำ อาหารการกินก็มาม่าที่แบ่งๆกันมาจากเพื่อนบ้านในหมู่บ้าน คนล่ะซองสองซอง ไฟก็ไม่มีให้ต้มน้ำ ก็กินมาม่าน้ำตบตูด
ปลากระป๋องกินแทนข้าวอ่านะ ข้าวไม่มีครับ แค่มาม่ากับปลากระป๋องก็บุญปากแล้ว น้ำดืมก็ซื้อมาจากใน กทม. หิ้วน้ำใน กทม. มากิน
น้ำไม่ต้องอาบ อยากอาบ เดินลงไปชั้นล่าง
อึ่มมมม… สุดๆ อะไรที่ไม่เคยได้เจอก็ได้เจอ
ตกกลางคืนไม่กล้าจะเดินลงมาชั่นล่าง เพราะทั้งงูและแมลงมันเดินเล่น น้ำก็เหม็นเน่า
ผมกลับมานอนเฝ้าบ้านเฝ้าของคนเดียว พาลูกเมียไปที่ จ.ร้อยเอ็ด เพราะลูกๆอยู่ไม่ได้แน่ มันโสโครกและสกปรกอย่างสุดๆ
เข็ดจริงๆ น้ำท่วมครั้งนี้ อย่าได้เจอกันอีกเลย
ทุกวันนี้ยังลำบากกับพันธนาการที่ประสบภัยน้ำท่วมอยู่เลย
หมดต้วหมดเงิน
ก็ได้ลูกค้าจากหลายๆท่านที่ให้ความช่วยเหลือเรื่องการเงิน ผมไม่รู้จะขอบคุณลูกค้าหลายท่านนั้นอย่างไรดี
ก็อีแค่…หมดตัว แต่ไม่หมดใจ
รอดมาได้ ก็จากความเชื่อถือต่อกันจริงๆ
" ไม่ลืม"
ภาพนี้ถ่ายที่วัดอยู่บนเขา จ.ร้อยเอ็ด ผมไปนั่งสงบใจ… หลังจากเกือบจะหมดตัวแล้ว ก็หันหน้าเข้าวัดสงบสติ ใช้เวลาไม่มากครับ
ก็พาลูกเมียกลับบ้านญาติที่ร้อยเอ็ด จากนั้นก็คว้าโทรศัพท์เดินหน้าต่อครับ…
2 เดือนแห่งความลำบาก.
ภาพนี้ผมถ่ายเพราะ ผมเผาหญ้าหลังจากที่ถางและแห้ง ก็เผา พอเผาเสร็จก็เห็นท่อนไม้ท่อนนี้
เห็นว่ามันไม่ไหม้ไปพร้อมกับกองหญ้า ก็ทำให้ผมคิดได้ ว่าเรายังไม่หมดตัว
จากนั้นผมก็ลุย ลุยจนกว่ามันจะไหม้ไม่เหลือตอ นั้นแหละถึงจะหมดไฟ
เป็นภาพที่คิดขึ้นมาชั่ววูบ แต่ช่วยให้ชีวิตไม่วูบ…
Leica M8
Voigtlander 40/F1.4
ความเรียบง่ายที่ร้อยเอ็ด
Leica M8
Voigtlander 28/F2
รูปน้อง (#55) หลังเบลอเป็นวงๆเลย ขนาดไม่ใช่หลอดไฟ สวยดีครับ เลนส์ผมคงไม่สามารถ T T